روندهای جهانی و آمارها نیز موید این مسئله هستند. مصرف مس که در دهه ۱۹۸۰ کمتر از ۱۰ میلیون تن بود، امروز به بالای ۲۷ میلیون تن رسیده و سرانه مصرف جهانی نیز طی هفتاد سال به بیش از دو برابر افزایش یافته است. البته به جرات میتوان گفت که این روند با توجه به جهش تقاضا در صنایع انرژیهای پاک، خودروهای برقی، ذخیرهسازی انرژی و زیرساختهای دیجیتال در آینده نهتنها کاهش نخواهد یافت، بلکه در سالهای آتی با سرعتی بالا تداوم مییابد. از همین رو، کشورهایی که به ذخایر غنی مس دسترسی دارند، در موقعیتی ممتاز برای بهرهبرداری از رشد آینده بازار قرار گرفتهاند. در این میان، ایران با برخورداری از ۶۶ میلیون تن ذخایر زمین شناسی مس محتوای معدنی و قرار گرفتن در رده چهارم کشورهای ثروتمند از نظر پتانسیلهای مس، از جایگاهی بیبدیل برخوردار است؛ جایگاهی که اگر با توسعه هوشمندانه زنجیره ارزش، فناوریهای نو و سرمایهگذاری هدفمند همراه شود، میتواند ایران را به یکی از بازیگران کلیدی بازار مس در منطقه و جهان تبدیل کند. ایران اکنون حدود ۱٫۴ درصد از تولید مس معدنی و بیش از ۱٫۲ درصد از تولید مس تصفیهشده جهان را در اختیار دارد؛ سهمی که باوجود ذخایر چشمگیر، هنوز فاصله قابلتوجهی با ظرفیت واقعی کشور دارد. این فاصله در واقع همان فرصت تاریخی است که صنعت مس ایران پیشروی خود دارد.
در میان قطبهای اصلی این صنعت، مجتمع مس سونگون بهعنوان یکی از بزرگترین و کهنترین نواحی مسی کشور، جایگاهی ویژه دارد. سونگون نهتنها میزبان بخش قابلتوجهی از ذخایر مس ایران است، بلکه موتور توسعه صنعتی شمالغرب کشور و یکی از مراکز پایهای برای آیندهسازی صنعت مس محسوب میشود. این مجتمع با بهرهمندی از کانسار با عیار مناسب، تاریخچه اکتشافی طولانی و چشمانداز توسعهای کمنظیر، اکنون در کانون تحولات جدید صنعت مس ایران قرار گرفته است؛ تحولاتی که با پروژههای عظیم توسعه ظرفیت، تکمیل زنجیره ارزش و تمرکز بر فناوریهای روز در حال شکلگیری هستند و میتوانند جایگاه ایران را در بازار پرشتاب مس جهانی ارتقا دهند.
چشمانداز یک صنعت ارزشآفرین
بازار جهانی مس امروز در نقطهای حساس از تاریخ خود ایستاده است؛ نقطهای که در آن تقاضای صنعتی، دگرگونیهای فناورانه، سیاستهای انرژی و محدودیتهای عرضه، همزمان بازار را تحت تاثیر خود قرار داده و آینده این فلز را به یکی از موضوعات کلیدی اقتصاد جهانی بدل کردهاند.
بررسی آمارهای گروه بینالمللی مطالعات مس (ICSG) نشان میدهد تولید جهانی مس معدنی (محتوی) در سال ۲۰۲۴ به حدود ۲۳ میلیون تن رسیده است، رقمی که حدودا۵۰ درصد نسبت به سال ۲۰۱۰ بیشتر است. همچنین تولید مس تصفیهشده در جهان به حدود ۲۷ میلیون تن رسیده که نزدیک به ۵ میلیون تن آن از محل تولید ثانویه تامین میشود.
در سمت مقابل، تحلیل بازار مصرف نیز تصویر روشنی از شتاب روزافزون تقاضا ارائه میکند. سرانه مصرف مس جهان که از سطوح کمتر از ۲ کیلوگرمی در سال ۱۹۶۰ به ۲٫۵ کیلوگرم در سال ۲۰۰۰ رسیده بود امروز از ۳٫۳ کیلوگرم نیز عبور کرده است. در ادامه این روند نیز آژانس بینالمللی انرژی پیشبینی میکند که تقاضای مس جهان در سال ۲۰۴۰ با افزایش ۲۷ درصدی نسبت به سطوح فعلی از مرز ۳۴٫۱ میلیون تن عبور خواهد کرد و از این میزان ۱۲٫۱ میلیون تن به فناورهای انرژی های پاک اختصاص خواهد داشت. گفتنی است که مطابق برآوردها در سال ۲۰۴۰ باید حدود یکچهارم از تقاضای مس از محل تولید ثانویه و ۲۵٫۴ میلیون تن باقیمانده از تولیدات معدنی تامین شود. این در حالی است که مطالعات IEA نشان میدهد بر اساس ظرفیتها و پروژههای در دست اجرای فعلی و نیز با توجه به روند کاهش عیار ذخایر معدنی، استهلاک سرمایهگذاریها و کاهش سطوح ذخایر معدنی، موجب کمبود تولید معدنی مس در مقایسه با میزان تقاضا و نیز جهان خواهد شد. اختلاف میان عرضه و تقاضا در افق بلندمدت، شکاف بزرگی است که بازار جهانی را در آستانه کمبود مزمن قرار میدهد. این مسئله موجب شکلگیری رقابت شدید میان کشورها و شرکتها برای اکتشاف ذخایر جدید، توسعه معادن عمیقتر، ارتقای فناوریهای فرآوری و سرمایهگذاری گسترده در زنجیره ارزش شده است.
در میان بازیگران صنعت مس جهان، ایران که به گواه آمارهای شرکت ملی صنایع مس، پنجمین کشور دنیا از حیث ذخایر زمینشناسی مس برشمرده میشود رتبه ۱۶ دنیا را از حیث تولید مس معدنی و رتبه ۱۸ جهان را از جنبه تولید مس تصفیهشده به خود اختصاص میدهد، موضوعی که نشان میدهد تولید کنونی با ظرفیت بالقوه تطابق ندارد. این فاصله، فرصتی ارزشمند برای افزایش سهم کشور از بازار جهانی، توسعه زنجیره ارزش داخلی، بهبود صادرات و تبدیل حوزه مس به یکی از محورهای رشد پایدار صنعتی به شمار میآید.
افق جهانی بازار مس نشان میدهد که جهان تا دو دهه آینده با پدیده «کمبود ساختاری» مواجه خواهد شد؛ صنعتی که تقاضای آن مسیر صعودی دارد و عرضه آن با محدودیتهای طبیعی و اقتصادی مواجه است. این شرایط موجب میشود ارزش اقتصادی ذخایر مس افزایش یابد و کشورهایی که توان توسعه زیرساختهای فرآوری، اکتشاف و تولید را دارند، در جایگاه ژئواکونومیک برتری قرار گیرند. در چنین فضای رقابتی، ایران با ذخایر عظیم و معادن شاخص خود میتواند با توسعه فناوری، ارتقای ظرفیتهای فرآوری و تمرکز بر تکمیل زنجیره ارزش، سهمی بسیار بالاتر از وضعیت فعلی را کسب کند.
مس سونگون، تجلی اقتصاد معدنی
مجتمع مس سونگون امروز نهتنها یکی از بزرگترین داراییهای معدنی ایران، بلکه یکی از نقاط استراتژیک زنجیره تامین مس در خاورمیانه به شمار میآید. با برخورداری از حدود یکچهارم ذخایر مس کشور و سابقه اکتشافی نزدیک به یک قرن، این مجتمع از منظر ظرفیت زمینشناختی در ردیف معادن کلاس جهانی ارزیابی میشود. عیار متوسط ۰٫۴۷ درصدی، حجم عظیم ذخایر و دسترسی به پهنههای اکتشافی بکر، جایگاهی ویژه به سونگون بخشیده است؛ اما آنچه این روزها در سونگون میگذرد، فراتر از داشتههای زمینشناختی آن است. تکمیل زنجیره ارزش، ارتقای تولید کاتد و تبدیلشدن به یک هاب صنعتی ـ معدنی در شمالغرب کشور، افق تازهای است که این مجتمع در راستای ایفای نقش خود به عنوان بازیگر استراتژیک توسعه زنجیره مس پیش روی خود قرار داده است.
این مجتمع هماکنون از ظرفیت استخراج سالانه حدود ۱۴ میلیون تن سنگ سولفوری و تولید سالانه ۳۰۰ هزار تن کنسانتره مس برخوردار است؛ اما پروژههای در دست اجرا، نوید جهشی چشمگیر در آیندهای نزدیک میدهند. فاز سوم کارخانه تغلیظ با ظرفیت ۴۵۰ هزار تن کنسانتره که به مراحل پایانی رسیده و پیشبینی میشود سال آینده وارد مدار شود، به تنهایی ظرفیت تولید مجتمع را تقریبا ۲٫۵ برابر میکند. فاز چهارم تغلیظ نیز با ظرفیت مشابه در حال طراحی است و در صورت تکمیل این دو فاز، ظرفیت تولید کنسانتره سونگون به رقمی در مقیاس یک میلیون و ۲۰۰ هزار تن خواهد رسید.
علاوه بر این پروژهها، شاید یکی از راهبردیترین طرحهای مجتمع سونگون، احداث واحد ذوب و تولید کاتد مس با ظرفیت سالانه ۲۰۰ هزار تن باشد. پروژهای که اکنون حدود ۶۰ درصد پیشرفت دارد و مجموعهای از واحدهای اساسی از جمله کارخانه ذوب، پالایشگاه، اسید سولفوریک، اکسیژن و فلوتاسیون سرباره را در برمیگیرد. اجرای این طرح جامع، سونگون را از یک تولیدکننده مواد میانی به تولیدکننده محصول نهایی در راستای تقویت مزیت رقابتی صنعت مس در بازارهای صادراتی تبدیل میکند.
نگاهی به عملکرد تولید سونگون در سال جاری، روایتی فراتر از برنامه و رسیدن به تولید بالاتر از پیشبینی را نشان میدهد. این رشد حاصل تلفیق سه عامل کلیدی است: بهرهوری بالای نیروی انسانی، مدیریت مهندسی دقیق و برنامهریزی منظمی که در مسیر حرکت مجتمع نهادینه شده است. نمونه بارز این مدیریت فنی، اورهال بزرگ سه کارخانه کنسانتره است که هر شش ماه یکبار انجام میشود. آخرین دوره آن از ۱۱ بهمنماه آغاز شد و با صرف اعتباری ۲۵۰ میلیارد تومانی و مشارکت روزانه ۷۰۰ نفر، طی مدت کوتاهی و با استانداردهای سختگیرانه زیستمحیطی و ایمنی به پایان رسید. تعمیرات اساسی ۸ آسیای اصلی، واحدهای فلوتاسیون، بخش آبگیری و ایستگاههای پمپاژ، تضمینکننده استمرار تولید در ماههای آینده است و نشان میدهد سونگون علاوه بر توسعه، در نگهداشت فنی نیز در سطحی حرفهای فعالیت میکند.
اما سونگون تنها یک مجموعه معدنی نیست؛ این مجتمع به یکی از محورهای توسعه منطقه ورزقان تبدیل شده است. اشتغالزایی برای بیش از ۱۸۰۰ نفر در دو سال اخیر که ۹۹ درصد آنها نیروهای بومی هستند، نمونهای روشن از نقش آن در تقویت اقتصاد محلی است. در کنار اشتغال، پروژههای عمرانی نظیر راههای بینشهری و روستایی، ساخت مدارس و بهبود زیرساختهای درمانی، نشان میدهد مدیریت مجتمع، توسعه را تنها محدود به خطوط تولید نمیبیند و مسئولیت اجتماعی را بخشی از استراتژی سازمان میداند. در حوزه محیطزیست نیز اقدامات جدی انجام شده؛ از پایش مستمر منابع و مدیریت پسماند گرفته تا احداث تصفیهخانه ذهاب اسیدی پخیرچای که بهعنوان یکی از پروژههای مهم زیستمحیطی شمالغرب کشور شناخته میشود.
ترکیب ذخایر عظیم، موقعیت ممتاز زمینشناسی، طرحهای توسعهای بزرگمقیاس و نیروی انسانی متخصص، سونگون را به یکی از کانونهای اصلی آینده صنعت مس ایران بدل کرده است. در شرایطی که تقاضای جهانی مس در مسیر رشد قرار دارد و شکاف عرضه و تقاضا سالهای آتی تشدید خواهد شد، این مجتمع میتواند نقشی تعیینکننده در افزایش سهم ایران از بازار جهانی ایفا کند. تبدیلشدن به قطب تولید کاتد، جهش ظرفیت تولید کنسانتره مس و مولیبدن، توسعه صنایع جانبی و تکمیل زنجیره ارزش، سونگون را در موقعیتی متمایز و استراتژیک در صنعت مس قرار میدهد. مجموعه این اقدامات نهتنها توان رقابتی صنعت مس ایران را افزایش میدهد، بلکه به ایجاد ارزش افزوده پایدار، توسعه منطقهای و جایگاه اقتصادی قویتر کشور در بازار جهانی خواهد انجامید.
انتهای خبر/